..:: kontakt ::..

W dniach od 14 do 16 lipca, wraz z grupą dzieci i młodzieży naszej parafii, a także opiekunami, przebywaliśmy w Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej. Towarzyszyło nam pragnienie duchowego spotkania się z Matką Bożą w kodeńskim sanktuarium Podlasia. Ten cel został osiągnięty. Przez trzy kolejne dni sprawowaliśmy Eucharystię w świątyni, gdzie znajduje się cudowna Ikona. Jeden z Ojców Oblatów, stróżów tego świętego miejsca, opowiedział nam burzliwą historię Obrazu i przedstawił wspaniałe zabytki, a przewodniczka poprowadziła nas po innych ciekawych miejscach całego kompleksu położonego wokół klasztoru.

Dzięki pielgrzymce wzbogaciła się nasza wiedza nie tylko o Kodniu. Mieliśmy okazję odwiedzić jeszcze dwa ważne miejsca tej znajdujące się w sąsiedztwie Kodnia.

Byliśmy w Kostomłotach, gdzie znajduje się Unicka cerkiew.  Unici to - w szerokim znaczeniu - chrześcijanie wywodzący się z różnych Kościołów wschodnich, którzy uznawali dogmatykę i jurysdykcję Kościoła rzymskokatolickiego (wraz z prymatem papieża), zachowując własną liturgię, ustrój kościelny, duchowość i specyfikę kościelno-prawną.

Z zapartym tchem wsłuchiwaliśmy się w wykład historyczny księdza, który duszpasterzuje w tej maleńkiej, bo liczącej ponad stu wiernych, parafii unickiej. Dla wielu było to pierwsze w życiu spotkanie z innym obrządkiem chrześcijańskim.

Drugim miejscem, które dane nam było odwiedzić to Jabłeczna, gdzie znajduje się prawosławna cerkiew i  monaster św. Onufrego. Początki klasztoru sięgają prawdopodobnie końca XV wieku. Na podstawie źródeł historycznych można sądzić, że istniał on już w 1498 roku. Taką datę ma najstarszy w monasterze Ewangeliarz Liturgiczny. Przyjmuje się, iż była to pierwsza księga pisana dla powstającego właśnie monasteru.

Nasze spotkania z kulturą i religią prawosławną było zupełnie nowym doświadczeniem, które wzbogaciło wiedzę o historii chrześcijaństwa, a myślę, że również pozwoliło uświadomić potrzebę modlitwy o zjednoczenie podzielonych kościołów chrześcijańskich. Uczestnikami pielgrzymki byli członkowie różnych grup i wspólnot działających w parafii. Ten fakt dał się odczuć podczas wspólnej Eucharystii i pogodnego wieczoru, a także radości dzielenia się chlebem.

Trzeba dziękować Panu Bogu za wspaniałe dzieci i młodzież, którzy dzięki pracy formacyjnej i wychowaniu w katolickich rodzinach, mogą być wzorem dla innych i zachętą do pracy nad sobą. Słowo wdzięczności kieruję do opiekunów, którzy okazali wielkie serce.