..:: w Domu Pana ::..

XVI NIEDZIELA ZWYKŁA

W Księdze Rodzaju czytamy, że wszystko, co Pan Bóg uczynił było bardzo dobre. Taki był zamiar Stwórcy, aby dobro, które wyszło z ręki pana Boga, mogło królować na świecie.

Tymczasem w dziwnych okolicznościach pojawiło się zło. I oto mamy świat, w którym obok szlachetnej pszenicy, rośnie także chwast.

Co robić? Rolnicy wiedzą jakim utrapieniem jest chwast. Nie wystarczy go raz usunąć i mieć problem z głowy. Usunięty, pojawia się znów, i znów, i tak bez końca. Chwast jest zaborczy. Chciałby rosnąć tam, gdzie się go nie chce i wycina.

Przypowieść o pszenicy i chwaście dobrze oddaje rzeczywistość trwającej walki dobra ze złem panoszącym się w świecie.

Walka ta pochłania wiele pieniędzy i nie przynosi oczekiwanych rezultatów. Pojawia się zniechęcenie i poczucie niemocy wobec zła, które choć niechciane, to jednak ciągle się pojawia i niepokoi człowieka. Bezradnie rozkładamy ręce i pytamy: Co robić?

Pan Jezus zdaje się mówić do nas: Cierpliwości, czekajcie na ostateczne żniwa. Tymczasem pracujcie nad promowaniem dobra. Im więcej będzie dobra, tym mniej zła. Im więcej dobrze wychowanych dzieci, tym mniej tych źle wychowanych i zaniedbanych. Nawet z punktu widzenie ekonomicznego to się opłaca. Promocja dobra wymaga oczywiście środków finansowych, ale one są o wiele mniejsze niż te, które wydaje się na walkę ze złem. Tymczasem wydaje się, że wielu prominentnych reżyserów współczesnego świata, tego nie rozumie, a nawet nie chce przyjąć do wiadomości. Co więcej, są siły, które przyjęły zadanie wprost przeciwne – zajmują się promocją zła. Okazuje się, że na ten zgubny cel przelewa się przeogromne środki finansowe, udając jednocześnie, że prowadzi się zakrojoną walkę ze złem. Przykładów potwierdzających ten mechanizm można przytaczać bardzo wiele. Niestety, wiele czasopism mocno angażuje się w ten proceder, tłumacząc się niczym nieograniczoną wolnością, jako celem zasadniczym. To jakiś szatański plan, który prowadzi jedynie do piekła.

Promocja dobra winna stanowić nadrzędne zadanie pracy wychowawczej i edukacyjnej. Trzeba pomagać dzieciom i młodzieży pragnącym dobra i szukającym dobra. Trzeba mieć dla nich czas i przede wszystkim serce. Jest to zadanie wszystkich ludzi dobrej woli, a szczególnie wierzących, którzy mają polecenie od samego Chrystusa, by stawać się światłem i solą ziemi.