..:: Inne materiały duszpasterskie ::..

..:: wstecz ::..

ODPUSTOWE REFLEKSJE

Tegoroczną uroczystość odpustową ku czci Wniebowzięcia NMP wypełniła wizytacja kanoniczna Biskupa, a także skromna, bo dopiero 15-ta, rocznica istnienia naszej wspólnoty. Zarówno w wypowiedziach Pasterza, ks. Biskupa Stefana Siczka, jak i licznych przemówieniach, pojawiał się wątek radości, dzielonej przez wszystkich tworzących tę parafię, z tego faktu, że tak wiele dokonaliśmy na tym miejscu dzięki wspólnej pracy i modlitwie. Mamy wspólny Dom, często nazywany „Domem dla Pana”, w którym dokonuje się uświęcanie i kształtowanie człowieka.

W sprawozdaniu wygłoszonym wobec księdza Biskupa, starałem się zawrzeć skrót tego, co się tutaj wydarzyło. Oto fragment sprawozdania:

„Pewne rzeczy są zwyczajne, takie jak wszędzie: nowonarodzone dzieci przyjmują chrzest i włączają się do wspólnoty; inni wchodzą na drogę życia małżeńskiego i tutaj otrzymują błogosławieństwo; są też smutne pożegnania z tymi, za których wspólnota parafialna modli się, by posiedli życie wieczne.

W ciągu tego okresu przeżyliśmy bardzo wiele radości. Najpierw z budowy „Domu dla Pana”, który powstał w rekordowo krótkim czasie – zaledwie dwa lata potrzebowaliśmy, by opuścić kaplicę i wejść w progi trwałej świątyni. Później były radości dekoracji wnętrza świątyni. Cieszył nas każdy nowy element wyposażenia wnętrza: każdy nowy witraż, element dekoracji ściany ołtarzowej, konfesjonał i każdy, nawet najdrobniejszy przedmiot.

W ciągu 15 lat dokonały się też dzieła, których człowiek nie jest w stanie do końca pojąć i ocenić. Dzieła formacji duchowej i uczenie się Ewangelii, by właśnie Ona stała się drogą życia. Ileż radości płynie z faktu codziennej obecności na Eucharystii sporej gromadki wiernych; z tych młodych ludzi: dziewcząt i chłopców, którzy codziennie służą Panu i dla Niego codziennie śpiewają pieśni. Ileż radości z faktu 35 tysięcy przyjętych Komunii świętych w ciągu roku. Ileż radości z tego, że świetlica parafialna jest codziennie pełna dzieci i młodzieży, którzy tutaj, u boku Chrystusa, odnajdują swój drugi dom i miejsce realizacji swojego powołania.

Oczywiście są też smutki parafialne, nie tylko związane z chorobami, czy też odejściem kogoś do wieczności, ale takie, których podłożem jest chory duchowo człowiek. Na tym tle rodzą się bolesne pytania: dlaczego wielu naszych braci i sióstr nie ma na każdej niedzielnej Eucharystii? Dlaczego wielu młodych ludzi niszczy swoje życie i zdrowie poprzez nieodpowiedzialne używanie alkoholu? Dlaczego wciąż są osoby, których droga do pojednania z innymi jest tak daleka?

Tych pytań jest jeszcze więcej. To znak i zarazem wezwanie do pracy na rzecz człowieka. Wiem, że bez pomocy łaski od Pana niczego nie da się dokonać.”

To miejsce, obok szkoły, stało się pewnym ośrodkiem, do którego zmierzają kroki dzieci, młodzieży i dorosłych, nie tylko w niedzielę na Mszę świętą, ale także w zwykłe dni tygodnia i, co warto podkreślić, znajdują tutaj klimat, w którym kształtują wiarę i rozwijają swoje umiejętności.

Ksiądz biskup zauważył fakt istnienia licznych grup i kółek zainteresowań, które świadczą o żywotności parafii i ważnej roli, jaką ona odgrywa w dziedzinie kultury i świadomości patriotycznej.

Jestem wdzięczny wszystkim, którzy zjednoczyli się z całą rodziną parafialną w przeżywaniu dorocznej uroczystości.

Słowa uznania i podziękowania kieruję do reprezentacji żołnierzy Armii Krajowej, którzy z pocztem sztandarowym uświetnili uroczystość. Przy okazji warto zauważyć, że tych, którzy na trwałe wpisali się w wydarzenia ostatniej wojny, jest już coraz mniej. Tym bardziej więc cieszy każda ich obecność i dawanie świadectwa wobec młodych pokoleń Polaków.

Dziękuję naszym strażakom, którzy zawsze są obecni i aktywnie uczestniczą w wydarzeniach parafialnych. Gratuluję pięknie zmodernizowanej i odnowionej remizie, która przecież na początku istnienia parafii, udzieliła gościny samemu Panu przychodzącemu do nas podczas Eucharystii.

Dziękuję wszystkim, którzy uświetnili naszą uroczystość, bądź to śpiewem, liturgią, niesieniem emblematów procesyjnych, bądź samą obecnością.

Wreszcie podziękowania wobec tych, którzy pomogli zorganizować „AGAPʔ odpustową dla księdza Biskupa i kapłanów przybyłych na naszą uroczystość.

Ks. Henryk Dziadczyk

..:: wstecz ::..