..:: Inne materiały duszpasterskie ::..

..:: wstecz ::..

JUBILEUSZ KAPŁAŃSKI

Jubileusz jest po to, by powrócić do źródeł, by jeszcze raz uświadomić sobie skąd wyszedłem? Gdy o tym myślę, jawi dom rodzinny, gdzie rodziło się powołanie i cały okres młodości, aż do momentu uświadomienia sobie tej jedynej i dla mnie przeznaczonej drogi życia. Wreszcie Seminarium Duchowne - Dom, w którym dokonywa się formacja duchowa i intelektualna. To czas wytężonej pracy, egzaminów, ale nade wszystko - czas osobistego odkrywania, że jest mi dobrze u boku Pana i w Jego szkole prowadzącej ku kapłaństwu.

Jubileusz daje sposobność odkrycia na nowo przyjaciół, którzy podobnie jak ja, usłyszeli: „Pójdź za Mną!” To nie tylko przypadkowi „koledzy kursowi”, to wybrani odwieczną miłością do świętego powołania. Tak wiele nas łączy, może nawet więcej niż więzy krwi i pochodzenia - łączy nas jeden chrzest, jedna wiara i jedno kapłaństwo - Chrystusowe.

Obdarowanych kapłaństwem w roku Pańskim 1979 było nas 16: ks. Kazimierz Buczak, ks. Henryk Dziadczyk, ks. Janusz Działak, ks. Józef Grabda, ks. Marek Dziwiecki, ks. Szczepan Iskra, ks. Jerzy Kałuża, ks. Stanisław Kuśmierczyk, ks. Bogdan Obłój, ks. Zenon Ociesa, ks. Jan Pawlik, ks. Jan Pietrus, ks. Andrzej Piotrowski, ks. Wiesław Skrzypczyk, ks. Wiesław Szymkiewicz, ks. Wiesław Zalas.

W naszej pamięci modlitewnej pozostaje ks. Bogdan Obłój, który już odszedł do Pana. Będąc na rekolekcjach jubileuszowych w Sandomierzu, nawiedziliśmy jego grób, położony na cmentarzu „krukowskim”.

Jubileusz kapłański to również piękna sposobność, by jeszcze raz nachylić się nad niepojętą tajemnicą kapłaństwa, które zanurza człowieka, pełnego słabości i ułomności, w tym, co Boskie i zarazem wieczne. Cóż powiedzieć wobec takiego wyniesienia?

BĄDŹ UWIELBIONY PANIE!

..:: wstecz ::..